Zamek Sonnenburg

Imponujący zamek wznosi się dokładnie tam, gdzie rzeka Gader wypływa z doliny o tej samej nazwie do Rienz, głównej rzeki w Val Pusteria. Przez długi czas nie służył jednak jako twierdza czy siedziba szlacheckiego rycerza, ale jako klasztor otoczony licznymi mitami. Od połowy XX wieku uświęcone mury mieszczą luksusowy hotel, który właśnie został przebudowany.

Grube mury i ozdobne sklepienia, gotyckie korytarze, wyłożone drewnianą boazerią pokoje i cenne freski na suficie, pełen kwiatów dziedziniec i krypta z romańskimi malowidłami, które warto zobaczyć, dają wyobrażenie o tym, jak kiedyś musieli czuć się rycerze i zakonnicy. Kolejną szczególną atrakcją jest ogród ziołowy opatki, który został odbudowany obok muru obwodowego po południowej stronie i zawiera około 200 ziół leczniczych z nauk Hildegardy von Bingen.

Historia Sonnenburga

Około 1000 lat temu Otwin, hrabia Lurn i Val Pusteria, zapisał "Suanapurc" swojemu synowi Volkholdowi. Nie zatrzymał on jednak zamku dla siebie, ale bez dalszych ceregieli przekształcił go w klasztor benedyktynów. Odtąd sam żył jako pustelnik, a klasztor, któremu nie brakowało ani dóbr, ani praw, rozwinął się w prestiżowy klasztor, do którego uczęszczały głównie szlachcianki.

Wiele opowieści z tamtych czasów głosi, że zakonnice, przyzwyczajone do komfortu i wygody, nie chciały przestrzegać surowych zasad klauzury, postu itp. Z tego powodu opatka Verena von Stuben i Nikolaus Cusanus, biskup Bressanone, ścierali się w XV wieku, aż głowa klasztoru została nawet ekskomunikowana.

W 1785 roku klasztor w pobliżu San Lorenzo di Sebato został rozwiązany, a w międzyczasie zamek Sonnenburg służył jako szpital wojskowy i przytułek dla ubogich. W końcu zamek był zagrożony popadnięciem w ruinę, kiedy kupił go przedsiębiorca Karl Knötig. Zamek został starannie odbudowany z wielkim wysiłkiem i dbałością o szczegóły i otwarty dla gości jako hotel.