Stabeler Höhenweg

Zasadniczo Stabeler Höhenweg znajduje się na średniej wysokości ponad 2500 metrów. Oczywiste jest zatem, że w czerwcu często leży tam jeszcze śnieg. Najlepszym okresem na pokonanie trasy Stabeler Höhenweg jest więc bez wątpienia lato, czyli okres od lipca do września. Szlak łączy schronisko Schwarzensteinhütte ze schroniskiem Chemnitzerhütte, a jego przejście zajmuje 14,5 godziny.

Opis trasy:

Wędrówkę rozpoczynamy w San Giovanni w Valli di Tures e Aurina na parkingu Stallila. Tutaj wędrujemy umiarkowanie pod górę do schroniska Daimerhütte, a następnie bardziej stromo pod górę, aż dotrzemy do drogowskazu. Tam wybieramy "Kamin" (nie kierunek Stabeler Höhenweg!). Czeka nas tam krótka i łatwa via ferrata. W drodze powrotnej idziemy jeszcze przez około pół godziny do schroniska Schwarzensteinhütte na wysokości 3 026 metrów. Spędzamy tam noc, abyśmy mogli kontynuować następnego dnia.

Aby to zrobić, musimy wrócić następnego dnia przez komin z powrotem do wspomnianego skrzyżowania i na właściwą Stabeler Höhenweg (nr 24a). Podążając ścieżką, przekraczamy Ofenleiter i docieramy do wąskiego siodła zwanego Zu Törla na wysokości 2746 metrów. Pokonujemy siodło i schodzimy w dół do doliny Schwarzenbachtal i przekraczamy ją po dużych głazach. Przed Schwarzenbachtörl ścieżka ponownie staje się stroma i musimy pokonać coraz bardziej kruchy teren (częściowo zabezpieczony liną stalową) do wspomnianego Törl.

Po drugiej stronie schodzimy do doliny Mitterbachtal. Zawsze przekraczamy ją ścieżką 24 poniżej Mitterbachkees i wspinamy się po przeciwnej stronie na Gelenkscharte, gdzie pola firnowe często sięgają nawet latem (czekan i raki mogą być konieczne). Gelenkscharte ma wysokość 2724 metrów. Po drugiej stronie wędrujemy w dół do doliny Trattenbach i przy Hochmoos na południe do Göge Alm i lekko pod górę do schroniska Nevesjochhütte, gdzie spędzamy noc po raz drugi.

Trzeciego i ostatniego dnia wędrujemy z powrotem do Riobianco, skąd autobusem wracamy do samochodu w punkcie startowym w San Giovanni.