Słoneczna Góra Vinschgau

Wiele osób nie wie jednak, że ta słoneczna góra w samym środku Południowego Tyrolu posiada unikalną roślinność stepową. Prawie 50-kilometrowa góra między Parcines i Malles jest jedną z najbardziej charakterystycznych cech krajobrazu Val Venosta: sucha, jałowa, niemal wypalona przez intensywne światło słoneczne i chłostana przez osławiony "górny wiatr". Tutaj flora musi zadowolić się średnio 500 milimetrami opadów rocznie.

Spieczona i uboga w próchnicę gleba nie oferuje prawie żadnego pożywienia dla normalnej roślinności, jak to zwykle ma miejsce na tych szerokościach geograficznych. Temperatury gleby dochodzące do 70°C latem, silne mrozy i brak ochronnej pokrywy śnieżnej zimą - ze względu na odsłonięte południowe położenie - wystawiają rośliny i krzewy na ciężką próbę. Aby jednak przetrwać, flora na Sonnenbergu opracowała pomysłowe strategie adaptacyjne: trawy stepowe stanowią podstawę niejednolitej pokrywy roślinnej, wraz z kolorowymi kwitnącymi ziołami i licznymi gatunkami roślin środkowoazjatyckich.

Szczególne cechy flory i fauny

"Sonnenberg jest szczególnym miejscem pod względem florystycznym i faunistycznym", pisze ornitolog i ekspert przyrodniczy z Południowego Tyrolu Peter Ortner. "Tutaj wiele południowych gatunków osiąga swoją północną granicę, a północne południową, co czyni ten obszar klejnotem europejskiej flory i fauny".

Jak to często bywa w tym przypadku, człowiek również znacząco przyczynił się do obecnego wyglądu krajobrazu. Już Rzymianie zaczęli wycinać dawne zarośla, aby uzyskać większe obszary uprawne. Intensywny wypas owiec i kóz jeszcze bardziej przyspieszył pustynnienie. Mówi się, że wylesione pnie zostały nawet przywiezione do Wenecji przez rzekę Adygę, gdzie rzekomo tworzą podbudowę lagunowego miasta.

Łąki Sluderno

Kontrastującym, ale nie mniej urokliwym miejscem są łąki Sluderno, które są pozostałością po typowym niegdyś krajobrazie górnego Venosta. Zostały one objęte specjalną ochroną około 30 lat temu i oznaczone jako biotop.